"ΟΣΑ ΧΑΘΗΚΑΝ,ΟΣΑ ΞΕΧΑΣΤΗΚΑΝ..."

Ο FREEQUENCY ΞΕΚΙΝΑ. ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΙΤΕ...

2009-10-19T15:48:00.005+03:00

Έγειραν την πλάτη τους στην καρέκλα και άναψαν τσιγάρο.
Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Εσωτερική κραυγή, ηρεμία και ευτυχία.
Όχι από θάλασσα ή από έρωτα...
Και μετά..μετά από δέκα δευτερόλεπτα...

- Μαλάκες, δεν έχουμε τραγούδι...Σε 20" τελειώνει...
- Δώσε μου μικρόφωνο. Θα μιλάω μέχρι να βρειτε.

Δυο ρουφηξιές ακόμα...ίδια βλέμματα...κι αυτό το μόνιμο πια "ρε, δεν το πιστεύω!!!"

Κι όμως, αυτή η αρχική ιδέα που είδε δυο φορές τον Οκτώβρη να περνά έξω από εκείνη την αυλή, την τρίτη δεν του χαρίστηκε.

Ο freequency ξεκινά να εκπέμπει.
Ο freequency ξεκινά να εκπέμπει επίσημα.
Ο freequency ξεκινά να εκπέμπει επίσημα την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2009.

Και σαν τις ασκήσεις της γλώσσας, τότε που μαθαίνεις τους ρηματικούς τύπους και τις προτάσεις, έτσι κι εμείς μαθαίνουμε. Γιατί θέλουμε.
Θέλουμε να μάθουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και τη γραφή μας. Και να αφήσουμε ένας ίχνος. Σαν τις γραμμές των αεροπλάνων στον ουρανό, ανάμεσα στα σύννεφα.
Είμαστε στον αέρα, πετάμε...κυριολεκτικά και μεταφορικά...μέσα μας κι έξω μας...

Μας...
Δικό μας...
Όλων...

Μάλλον αυτό είναι ο freequency. Ένα εντελώς πολυσυλλεκτικό ραδιόφωνο.
Άνθρωποι που θέλουν να εκφραστούν μέσα από τα κοινά τους και τις διαφορές τους.
Και είναι δικός μας. Όχι δικός σου και δικός μου...
Ο freequency είμαστε εμείς και είναι πάνω από τους ίδιους μας τους εαυτούς.
O freequency είναι τρόπος σκέψης, τρόπος για να διεκδικείς, για να ακολουθείς το μακρινό φως που φωτίζει αυτό που κυνηγάς και θέλεις να γίνεις.

Φωτίζουμε με φως και σκοτάδι και ξεκινάμε.

Πρώτη επίσημη εκομπή τα μεσάνυχτα της Παρασκευής (23/10/09), 00:ο1.
Θα είμαστε όλοι εκεί. Όλοι οι συμμετέχοντες.
Για να πανηγυρίσουμε με το δικό μας τρόπο.

Συντονιστείτε...!!!!!!!!!!!!!!

Υ.Γ. Ενά μεγάλο "ευχαριστούμε" στο Γιώργο Τριανταφυλλάκο (www.backpacker.gr) ο οποίος με τη δουλειά του, τις ιδέες του και την εξαιρετική αιθητική του, έχτισε τον "τοίχο" και κόλλησε τις "αφίσες" μας. Χωρίς αυτόν όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα.

ΕΔΩ ΚΙ ΕΚΕΙ...

2009-09-22T01:51:00.006+03:00

"Απο μακριά ακουγόταν μια γνώριμη μελωδία. Τα μάτια μου ήταν ορθάνοιχτα και ένιωθα έντονα της συσπάσεις του προσώπου μου. Θυμός, γέλιο, απορία. Δεν ήμουν ξύπνιος όμως. Η μελωδία εξακολουθούσε ν' ακούγεται. Δεν μπορούσα να διακρίνω ακριβώς τη μελωδική γραμμή, ούτε να καταλάβω τί έλεγε...μετά από λίγο δυνάμωσε...και τότε συνειδητοποίησα πως παρεμβάλλονταν κάποιες στιγμές κάποια λόγια ενώ το σταθερό μέρος επαναλάμβανε ακατάπαυστα ένα δίφθογγο, μετά ένα σύμφωνο και στο τέλος, ένα φωνήεν...
μπλα - μπλα - μπλα - μπλα ...
Και τότε πορφυροί χαρακτήρες που δε βρήκαν γυναικεία χείλη ν' ακουμπήσουν, σχημάτισαν στο κρύσταλο της τηλεόρασης μια παράξενη -απ' αυτές που συμπυκνώνουν δευτερόλεπτα αλήθειας κάποιου- φράση...
"Βαρύ ναρκωτικό, ζόρικος κι εξαντλητικός μαζοχισμός, οι τηλεμαχίες"...
(Ασθενής, τηλεφωνεί σε κατάσταση πανικού στον ψυχίατρό του και του περιγράφει ακριβώς τα συμπτώματα)

Πρόκειται για σοβαρή διανοητική βλάβη που προκαλείται ύστερα από μια βραδιά καταχρήσεων με τηλεμαχίες (τί αστεία λέξη, πολύ μ' αρέσει) και εκπομπές ανασκόπησης στη συνέχεια.
Κατά τη διάρκεια της "μέθης" εμφανίζεται στην τηλεόραση του παθόντα, ως λύτρωση - εξήγηση, το μήνυμα που εξηγεί στον ίδιο τις αιτίες που τον οδήγησαν στην κατάσταση που μόλις βρίσκεται.
Αντιμετωπίζεται, όπως όλα εξάλλου, με αέναη, αδιάλειπτη, εξοντωτική, παρατεταμμένη, συνεχή, .........................., ..........................., ......................., (συμπληρώστε με καθαρά γραμματάκια και πάντα με μολυβάκι, συνώνυμες λεξούλες) έκθεση στην αληθινή ζωή.

Δεν εξετάζω, δεν ψάχνω να βρω ποια μεμονωμένα σημεία ίσως με κάλυψαν στην πρωτότυπη αυτή βραδιά.Με το ποιός νίκησε, που λένε και οι μεγάλοι και φτασμένοι δασκάλοι (καλά το τόνισα) της δημοσιογραφίας. Σημειωτέον, ότι όλες αυτές οι παράλληλες συνδέσεις με απογοήτευσαν. Μα καλά επιτρέπεται ολόκληρη διακαναλική Αθλητική Δευτέρα και να μη δείξει τις αμφισβητούμενες φάσεις? Και η πιο μέτρια αθλητική μαραθώνια ανάλυση, το κάνει...Α, ούτε μετακίνηση οπαδών είχε...τελοσπάντων συνεχίζουμε...
Το θέμα λοιπόν, έχει να κάνει, αυτό δηλαδή μου κόλλησε εμένα, με τον τόπο της κουβέντας και τη θέση τη δική μου. Την απόσταση δηλαδή και το ενδιά-Μεσο.
Κι ετυμολογικά δηλαδή να το δεις, "στην ένδοξότατη των γλωσσών, γλώσσαν ημών" αυτό το τηλε-, σημαίνει και πάλι κάτι κακό.
Πολύ μακριά...τί χειρότερο δηλαδή...Βάλε και όλα τα β' συνθετικά που του φορτώσαμε στην πλάτη του...τηλεόραση, τηλεθεατής...

Και δυστυχώς είναι πολλοί οι τηλεθεατές σήμερα.
Σκέψου, πόσους κοιτάζουν τη ζωή από μακριά, μόνο πίσω από το τζάμι της ασφάλειάς τους και μόνο μέσα από το τζάμι που απεικονίζει - όπως εκείνο θέλει - την πραγματικότητα...είτε να ταυτίζονται έιτε να αποστρέφονται αυτό που οι πολιτικοί και η τηλεόραση όρισαν ως μοναδική αντιστοιχία της έννοιας "πολιτική"...

"Η ζωή είναι αλλού", όμως.
Δεν είναι εκεί...Είναι κάπου πιο κοντά...Εκεί, που οι έννοιες είναι πιο καθαρές και δεν τις συγχέεις. Ακόμα πιο κοντά. Πλησίασε κι άλλο, μη φοβάσαι.
Εδώ.
"Εδώ (που) η θλίψη (της τηλεόρασης) δεν κερδίζει ποτέ".

ΑΠ' ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ...ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΙΣΩ...

2009-09-16T00:53:00.003+03:00

Μάλλον περισσότερο για να μη μείνουμε από απουσίες επιστρέψαμε...για να αγοράσουμε τα απαραίτητα, πριν ξεκινήσουν τα σχολεία...
...για να μην προκαλούμε την οργή των φίλων...κι ακόμα, γιατί οι τσέπες μας ήταν πιο ελαφριές από ποτέ...

Παράλληλα, τα τελευταία 24ωρα, έχουν βουήξει οι "γνωρίζοντες", τα δημοσιογραφικά πηγαδάκια, τα έγκριτα ΜΜΕ, τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία και όλες οι μεσημεριανές εκπομπές...έχουν βουήξει, που λες, ότι με βάση τις πληροφορίες τους πολύ σύντομα ένα νέο web radio πρόκειται να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά (που ανεβαίνει σταδιακά η στάθμη τους) - και τα απόβλητα των εργοστασίων που εκβάλλουν σ' αυτά, πια, παντού, έτσι όπως έχουμε καταντήσει- σε όλη την υφήλιο...

Αυτή τη φορά όντως, μπορώ να σου πω, ότι δεν ψεύδονται...
Με βάση τις εκτιμήσεις των συμβούλων, των τεχνικών, των υπευθύνων, των κλητήρων, της πλειάδας των έμπειρων και έγκριτων μουσικών παραγωγών και της δημοσιογραφικής ομάδας με την οποία έχουμε επανδρώσει την άρτια εξοπλισμένη αίθουσα σύνταξης...μπορώ να σας πληροφορήσω -εγώ ο ειδήμων-, εσάς αγνούς και άμαθους αναγνώστες μου...ότι...
We' re coming...
(η ερμηνεία της φράσης είναι δική σας. Ανάλογα με την ώρα και με τη διάθεση που διαβάζετε)
...Σοβαρά τώρα, σιγά - σιγά τα καταφέρνουμε...
Πολύ σύντομα ο Freequency θα είναι κάτι παραπάνω, από τρεις γραφικούς τύπους οι οποίοι, πού και πού, ανεβάζουν κανένα post (θα είναι παραπάνω, που θα μιλάνε κιόλας και το ίδιο πράγμα θα κάνουν...χαχα!!!).

...

Ακόμα στο καλοκαίρι έχουμε μείνει...
(σημ. η χρήση του α' πληθυντικού προτιμάται από το γράφοντα για το απόσπασμα που ακολουθεί, για να δημιουργήσει στον αναγνώστη την ψευδαίσθηση ότι αυτό το blog απαρτίζεται από δύο και πλέον συντάκτες. Εναλλακτικά προκρίνεται η εξήγηση, ότι "έτσι μου κάθεται, καλύτερα").
Διατηρούμε (στη μνήμη πια) ζωντανό το πατζάρι, το οποίο είχαμε τοποθετήσει προσεκτικά στις αποσκευές. Επιλέχθηκε, διότι όπως δηλώνεται και στη σπεσιαλιτέ της ημέρας...
"Το πατζάρι είναι το πιο έντονο ζαρζαβατικό"...
Το συγκεκριμένο πατζάρι περιπλανήθηκε για 40 ημέρες στο Αιγαίο και σε συνδυασμό με αρκετό αλάτι της θάλασσας, ακόμα περισσότερη άμμο και διάφορα λιπαρά προϊόντα οικειοθελούς μαυρίσματος (τα οποία κάνουν την άμμο να σ' ερωτευτεί, να θέλει να γίνεις πατέρας των παιδιών της και να μη σ' εγκαταλείψει ποτέ) κάλυψαν τις μυρωδιές - θα πουν οι κακεντρεχείς-, ή καλύτερα δημιούργησαν το πραγματικό Άρωμα του Ονείρου.
Κι όπως μάλλον γνωρίζεις καλά, οι μυρωδιές αποθηκεύονται πολύ έντονα στη μνήμη...κι όταν θυμάσαι...εεε..."ραγίζει όποιος θυμάται", αλλά προφανώς ζει πιο συνειδητ(οποιημέν)α...πόσο μάλλον όταν οι αναμνήσεις είναι από εξαιρετικά μέρη και διακοπές...

Και μετά, και μετά???

Ε, τι μετά??? Επιστροφή. Όχι με απαισιόδοξο τόνο. Μόνο με ανάμνηση...αυτήν ακριβώς που κάθεσαι και απευθυνόμενος σε έναν από τους καλοκαιρινούς σου "συνδαιτημόνες", λες:
"Ρε μαλάκα, τί κάνουμε εδώ???Πάμε πάλι διακοπές..."
Κι αυτό ξέρεις συνήθως πότε το λές?

Τότε που μαθαίνεις για επερχόμνες εκλογές και βλέπεις μεσήλικα αγοράκια μανικετοκουμπωμένα, ανέμελα να γυρνούν, από γραβάτα σε γραβάτα κι από κανάλι σε κανάλι όλη μέρα...και να διατυμπανίζουν για το μήνυμα που πήρε ή πού θα πάρει ο κόσμος (εσύ πήρες κανένα?), για νωπές και μπαγιάτικες και λαϊκές εντολές, οράματα, για αλλαγές και σφάλματα...και τότε δε μένει τίποτα άλλα, παρά να πλησιάσει ο δείκτης πίσω απ' τον ουρανίσκο...

"Ρε μαλάκα, τί κάνουμε εδώ???Πάμε πάλι διακοπές..."
Ωχ, πάλι το είπα???Μαλακία μου, το ξέρω, ζητώ συγγνώμη, έχουμε πει δε βρίζουμε, αλλά ακόμα μεγαλύτερη μαλακία μου που άνοιξα την τηλεόραση σήμερα το μεσημέρι...άλλη ζώνη αυτή...αλλά ο δείκτης πάλι προς την ίδια κατεύθυνση κινείται...

Αυτά, προς το παρόν, θα συνέλθουμε (θα "προσαρμοστούμε") και θα επανέλθουμε...

Υ.Γ. Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Α, και προφανώς επηρεασμένο απ' τον Τομ Ρόμπινς.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ...

2009-07-19T19:02:00.003+03:00

Το κατάστημα θα παραμείνει κλειστό κατά την καλοκαιρινή περίοδο. Λέμε "όχι" στις εκπτώσεις, δε μας ενδιαφέρει να πουλήσουμε παραπάνω και επειδή καιρό τώρα το μυαλό μας είχε φύγει, μη μπορώντας να σταυρώσουμε λέξη...κλείνουμε για καλοκαίρι...

Πάμε να πιάσουμε τον ήλιο και να λιώσουμε από κάτω του...Μεταμορφωνόμαστε σε ηλιακούς συλλέκτες και σας χαιρετάμε...Πάμε να συναντήσουμε τραγούδια και παραλίες, να γίνουμε λίγο άνθρωποι..."με κρασί, με καπνό, με δυο νότες..."

Καλό Καλοκαίρι...

ΣΕ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ (?) ...

2009-06-08T14:55:00.006+03:00

Η μεγαλύτερη καινοτομία στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, αυτό που θα ήταν πιο πρακτικό και εναρμονισμένο με τις συνήθειες και την κουλτούρα μας θα ξεκινούσε στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού...
Μαθαίνουμε να μετράμε αντίστροφα...αντίστροφα μετράμε να μαθαίνουμε...

1,2,3,4,5...5,4,3,2,1...

Μ' έναν ήλιο να καίει...που τον ζεις σε μικρές δόσεις...γιατί δεν κάνει παραπάνω...

Ξεκινάω να μετράω από το 1 όταν αριθμώ όσα έχω να κάνω...ζω μια ζωή που για να μετρήσω τα όνειρά μου πρέπει να μετρήσω όσα δεν έχω κάνει...ξεκινάω από το 5 για να φτάσω στο 1 που είναι και το μόνο που κατάφερα να κάνω...

Κι ο ήλιος δε λέει να σταματήσει να καίει...

Σ' αυτή την ηλιόλουστη Ελλάδα, πες μου πότε δεν έχεις υποχρεώσεις...
Καταλαβαίνεις πόσο σπουδαία ζεις, αφού τελειώσει αυτό που έζησες...κατασκευάζεις αναμνήσεις γιατί σε πραγματικό χρόνο είχες τόσα πολλά να κάνεις που δεν μπορούσες να το συνειδητοποιήσεις...δε σου έφτανε, ηθέλες κι άλλο...

Τα παιδιά παίζουν μπάλα, κάτω απ' τον ήλιο που καίει...
κι άργησαν να γυρίσουν σπίτι και έχουν και να διαβάσουν...
κάτι κυνηγάνε τα παιδιά, η μπάλα έχει σκάσει...δεν κυνηγάνε τη μπάλα τα παιδιά, κυνηγάνε να προλάβουν τη ζωή τους...

Η ζωή προδιαγράφεται από το άγχος και τις υποχρεώσεις που υπαγορεύει η προηγούμενη γενιά...παρόλο που ο ήλιος καίει...
σχολείο, πανεπιστήμιο, στρατός, δουλειά, οικογένεια...κλειστοφοβικό και προδιεγεγραμένο...
ο ήλιος που καίει σου φταίει τώρα...μα καλά στον κόσμο του είναι;;;εδώ εμείς τρέχουμε κι αυτός συνεχίζει και καίει; πώς να του αντισταθώ;;;

Πότε ζεις;;;όταν θέλεις, δεν προλαβαίνεις...μετά όμως μπορεί να βρέχει...
μαθαίνουμε να μετράμε αντίστροφα...σε 5 χρόνια τελειώνω το σχολείο...σε 2 μήνες έρχεται καλοκαίρι, σε 10 μήνες τελειώνω το στρατό, σε 15 μέρες παίρνω άδεια...κοιτάζω απ' το παράθυρο τον ήλιο που καίει...

Θα τρέξω τώρα για να ζήσω όπως θέλω μετά...αλλιώς θα χάσω τη σειρά μου...πότε (παί)ζεις;;;

Τα παιδιά παίζουν μπάλα μέχρι το βράδυ κι ο ήλιος με καίει...

"Δε θέλω να είμαι ένας ακόμα παγωμένος ποταμός, ένας ακόμα που φοβήθηκε να σηκωθεί απ' τον πάτο...θέλω να είμαι η μουσική που ξαγρυπνάει μαζί σου...", να κάθομαι κάτω απ΄τον ήλιο που καίει κι εσύ να "ρίχνεις πέτρες μες στα κύματα"...θέλω να είμαι η μουσική, για να μετράω τα απαραίτητα...
...αν δεν "μπω" στο 1, απλά θα περιμένω για το επόμενο μέτρο...κι έτσι θα φτιάχνουμε μουσική κάτω απ΄τον ήλιο που καίει, καπνίζοντας τα τσιγάρα που βιαστήκαμε να σβήσουμε, ο ήλιος θα καίει και τα παιδιά θα παίζουν μπάλα μέχρι το βράδυ...

Υ.Γ. Η αποχή είναι μια αναμφισβήτητη πολιτική επιλογή, η οποία όμως με τη σειρά της...συμπαθούσε και θα συνεχίζει να συμπαθεί το μπλε σκούρο και το μαύρο...

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗ VAPONA...!!!!

2009-05-31T19:24:00.002+03:00

Πρέπει να είχες δουλειές στο σπίτι, αυτό το Σαββατοκύριακο...
Καλοκαιρινά - χειμωνιάτικα...Vapona, ναφθαλίνη για να μη μας φάει ο σκώρος...

Ήθελα πριν κάνεις καμια βιαστική κίνηση, να σου θυμίσω κάτι γιατί από πέρσι το χειμώνα πολύ μου άρεσες...
Από τότε που καθιέρωσες στο στυλ σου το παλαιστινιακό μαντήλι μ' αρέσεις περισσότερο...
Για την ακρίβεια, μετράς περισσότερο...
Φοβήθηκα που λες μην το κρύψεις και δε σε δω μ' αυτό, τώρα το καλοκαίρι...

Εκεί που είναι must να πηγαίνεις τώρα πια για διακοπές...κάνει μια ψυχρούλα...και δε θέλω να κρυώσεις...
Μ' άρεσεις πολύ σε πορείες, ποτάκια (δώσε σημασία στη λεπτομέρεια...το υποκοριστικό είναι πιο κοντά στην έννοια της συνήθειας και του χαλαρά -χαλαρά, όχι ήσυχα- !!!!) κι εξορμήσεις με το επαναστατικό σου look.
Η πολιτικοποίηση και η εξέγερση έχει στυλ...

Εγώ έτσι κι αλλιώς πρέπει να μείνω σ' αυτό που δείχνεις και δηλώνεις...αυτό δεν είσαι εξάλλου; Αυτό δε θέλεις να πιστεύω για σένα;
Και μ' αρέσει να σ' ακούω να μου λες και ξεκομμένες πιασάρικες φιλοσοφικές και επαναστατικές - πάντα- φρασούλες...

Δεν έχω κάτι μαζί σου...φταις κι εσύ που ακολουθείς, αλλά το πρόβλημα είναι το lifestyle...
Όλων των ειδών...
Η μόδα της εξωτερικής εμφάνισης διαπερνά τα πάντα...είναι αταξική -καλό δεν ήταν;-

Απλά τα βάζω λίγο παραπάνω μαζί σου γιατί δεν το υποστηρίζεις καλά...
Έχω για παράδειγμα αναστολές κι ενστάσεις για το αν θα πηγαίνει το μαγιό λαχούρι (!!!) - ένας φίλος και σπουδαίος πωλητής, μου είπε ότι θα φορεθεί πολύ φέτος- με το παλαιστινιακό παρεό σου...

Δεν είναι ότι έχω δίκιο...δεν ισχύει κάτι τέτοιο...
Απλά αντιδρά ο οργανισμός μου στο δήθεν...της ασυνέπειας...του πρέπει να δείξω κάτι συγκεκριμένο...και όταν αυτό δε υποστηρίζεται συνολικά από τη ζωή σου...
Φόρα ότι θέλεις...πήγαινε όπου θέλεις...

Τα ρούχα, τα μέρη, οι μουσικές και οι εικόνες έχουν ελεύθερη πρόσβαση...οι προθέσεις που φοβάμαι ότι έχεις με προκαλούν...
Μπορεί όντως το χρυσό πέδιλο να φωσφορίζει στο σκοτάδι και να βοηθά στην κατάβαση για τη σκηνή σου...μπορεί να φταίει ο συνοδός σου που έτσι σε βλέπει γυναίκα...έτσι σε θεωρεί "περιποιημένη"...

Αλλά ρε γαμώτο...ξεκόλλα...καλοκαίρι έρχεται...είναι όλα πιο απλά...διακοπές θα πας...Μην τη μεταφέρεις την πόλη σου μαζί σου...

Αυτά για σήμερα...

Ο ΞΕΝΟΣ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ...

2009-05-16T17:51:00.002+03:00

Ο Μάιος είναι ήλιος...είναι υπόσχεση...
Τον συμπαθούσα πολύ πάντα...

"Ζεστός καιρός, τέλος του Μάη κι ένα αεράκι να φυσάει..."
Είναι εκείνη η εποχή που δεν έχεις λόγο πλέον να λες ότι το καλοκαίρι είναι μακριά...
Καταφθάνει...

Σου έρχονται στο μυαλό σημαντικές εμμονές σου...σου έρχονται στο μυαλό αλμυρές πεταλούδες σε μπλε φόντο...ξεχνιέσαι στις χαραυγές, όταν χαράζει...!!!
Ώρες ατέλειωτες σε μια παραλία..."κι ανοίγει η σκέψη σου σαν αεροφωτογραφία"
(Σε αυτό ακριβώς το σημείο, είμαι σίγουρος για το πόσο με βρίζετε, εσείς οι ηλιοφοβικοί...)

Αφορμή ήταν όλα αυτά. Για να σκεφτώ συνειρμικά κάποια άλλα ζητήματα.
Μου ήρθαν στο μυαλό όλοι αυτοί οι δουλοπρεπείς και με σάλια που τρέχουν καταστηματάρχες και ιδιοκτήτες ξενοδοχειακών μονάδων το καλοκαίρι. Αυτοί που μόλις δουν
τουρίστα "εκ της Δύσεως", ανοίγει το μάτι τους.
Πλένει τα πιάτα ο Αλβανός για να εξυπηρετηθεί ο Αγγλογάλλος.
Μόνιμη παθογένεια. Της καθημερινής μας ζωής, μάλιστα.

Διαχρονικά, μας αρέσει εδώ κάτω να αυτοπροσδιοριζόμαστε με άξονα τη Δύση και μάλιστα με όρους μειωτικούς. Εμείς είμαστε μέρος της εκβιομηχανισμένης Δύσης και μόνο οι χάρτες μας θέλουν μέρος της βαλκανικής χερσονήσου...εμείς έχουμε ιστορία...κάποτε ήμαστε οι πρώτοι...

Σε εσένα μιλάω. Που βρίζεις τον Αλβανό και τον Πακιστανό...τι θα έκανες αν είχες γείτονα έναν "πολιτισμένο"??? Ότι έκαναν πάντα οι όμοιοί σου...θα προσκυνούσες και θα ένιωθες υπερηφάνεια που σε κάνουν παρέα σπουδαίοι άνθρωποι...

Στη χώρα του "φαίνεσθαι", σημασία στο ζήτημα των μεταναστών έχει η οικονομική κατάσταση και ο τόπος καταγωγής.
Μικροί μου "τσιφτετέληνες" δε σας φταίνε οι ξένοι...σας φταίει από πού έρχονται...
Οι άπλυτοι...έτσι δε λέτε...;;;

Και τώρα θ' αρχίσεις να πιπιλάς καραμέλες για έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής...
Εντάξει, σαφώς και χρειάζεται...αλλά ειδικά εσύ πάλεψέ το μέσα σου πρώτα...
Άκουσες μερικά έτοιμα επιχειρήματα και τα χρησιμοποιείς συνεχώς...

Σου πήραν οι ξένοι της δουλειές...ε, τι να κάνουμε...αφού εσύ δεν είσαι για χειρωνακτικές εργασίες...εσύ είσαι μόνο για αυτά που έχεις ορίσει ως σπουδαιότερα...

Πάντα ήσουν ξενόδουλος, φοβισμένος και ψωροπερήφανος...
Δεν έμαθες ποτέ να συνυπάρχεις αρμονικά με το διαφορετικό σου...
Το δικό σου ήθελες πάντα να προωθείς...το καθαρό, το αυθεντικό το κοντινό σου...

Αλλά που θα πάει, θα έρθουμε στα ίσια μας...
Εγώ προσωπικά θα ηρεμήσω όταν θα χτίζουμε τα σπίτια και θα δουλεύουμε στις επιχειρήσεις αυτών που βασάνισες...

Να 'σαι σίγουρος..."πέντε αιώνες δύσης εθνικής θα ζήσεις από δώ και μπρος

με αγγλικές αλφαβήτες, μαλλιαροί μου Ελλαδίτες, θλιβερές μου πορδές"...

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ...

2009-05-11T14:41:00.003+03:00

Καιρό έχουμε να τα πούμε...
Έχω την ανάγκη όμως να σου πω και πάλι μια από τα ίδια...

Πώς να αντισταθώ εξάλλου;;;
Είναι εθνική υπόθεση, εθνικής σημασίας η εβδομάδα που διανύουμε...

Το Σάββατο είναι μέρα εθνικής υπερηφάνειας...μη μου πεις πως το ξέχασες...
Είναι ο μεγάλος τελικός της Eurovision...Ο καθρέφτης μας...Θα μας δουν σ' όλη την υφήλιο...Θα βάλουμε τα γιορτινά μας...και τότε όλοι αυτοί θ' ανατριχιάσουν με το μεγαλείο της ένδοξης Ελλάδας...
Θα αναβιώσουμε τον Κολοκοτρώνη μας, θα σηκώσουμε το λάβαρο της Επανάστασης στην Αγία Τηλεόραση (γιατί εκείνο της Αγίας Λαύρας, δε σηκώθηκε ποτέ...μπούρδες σου έλεγαν...το βρίσκεις δηλαδή πιθανό να ξεκινούσαν ποτέ, μια κοινωνική και απελευθερωτική επανάσταση η Εκκλησια και οι "ρασοφόροι γκουρού" της;...άσχετο, αλλά ήθελα να το πω).
Λες να τη σηκώσουμε την κούπα; Μπορεί και να μην την αντέξω τόση συγκίνηση...
(καλά δεν το πάω; εξάλλου ψέματα είναι;)

Ενημερώθηκα, γιατί πρέπει να ξέρω τί γίνεται...Πάει πολύ καλά στα στοιχήματα ο Σάκης μας...Θέλω να πιστεύω ότι (σε ελευθερη μετάφραση πάντα) η νύχτα του Σαββάτου θα' ναι δική μας, μόνο για μας - το 'θελε το γηπεδοψευτοποιητικό του - και θα πετάξουμε απ' τη χαρά μας μέχρι την κορυφή της Ευρώπης...Ουαου...

Είναι ιδέα μου ή μήπως νιώθεις κι εσύ ότι οφείλουμε να ξεχαστούμε για λίγο, να ξεφύγουμε από τη μιζέρια μας και να το χαρούμε; Είναι εθνικό χρέος, θαρρώ (!!!).
Στη Μόσχα γίνεται χορός κι εμείς θα λείπουμε;;; Εμείς οι Έλληνες ξέρουμε να διασκεδάζουμε και να περνάμε καλά!!! Θα τους δείξουμε εμείς, αμέ!!!Κι άσε αυτούς μίζερους και κολλημένους να λένε ότι θέλουν για το μετα-πανηγύρι μας.

Ένα μικρό αρχίδι πολυεθνικής περιγράφει:
- Άκου πανηγύρι...που σηκώσατε κεφάλι και μιλάτε...Φυσικά και αυτό που μετράει είναι η πρωτιά...Αλλιώς γιατί να τρέχω εγώ σαν μαλάκας; Να αφήσω να μου φάνε τη θέση; Αφού είμαι ο καλύτερος. Πρέπει να είμαι ο "καλύτερος". Εγώ έτρεξα το project, εγώ ξενύχτησα, εγώ στερήθηκα το lunch break μου και το Σάββατο το βράδυ με τους κολλητούς μου (από τη γλυκιά και αγαπημένη εταιρία μας, πάντα)! Έχουν ξεκινήσει όλες οι πίστες για καλοκαίρι και δεν έχω πάει πουθενά. Αυτό το project ήταν η ευκαρία μου. "Θα τους δείξω εγώ", σκέφτηκα όταν το ανέλαβα...Όλοι στην εταιρία μας, έλεγαν ότι είμαι ο καλύτερος στέλεχος ( μτφ στη νέα ελληνική: ονειροπαρμένος υπαλληλάκος που διψα για τίτλους). Είχα την καλύτερη αξιολόγηση, είχα πάρει τρεις φορές το βραβείο " Ο Υπάλληλος του Μήνα" (βλ. σκλάβος) και είχε έρθει και η μαμά μου στη βραδιά απονομής και ήταν πολύ υπερήφανη. Πριν δυο εβδομάδες μάλιστα, έγινα και Διευθυντής Τμήματος (τμήμα με ένα και μοναδικό υπάλληλο - διευθυντή, με δικό του μεγάλο γραφειάκι και κορνίζα (αμέ!!!) ο οποίος δεν μπορεί να διεκδικήσει υπερωρίες).

Δίκιο δεν έχει; Αφού έτσι μεγάλωσε...Στερημένα και καταπιεσμένα...Μια κοινωνία που αναπτύσσει τη διάκριση σε συνάρτηση με την εξόντωση. Διάκριση, κύρος κι εξουσία σημαίνει να παλέψεις να γίνεις "κάτι" για να κάνεις κι εσύ τα ίδια. Αυτά που σου έκαναν.

Και η Eurovision δεν είναι καθόλου άσχετη με όλα αυτά. Είναι μέρος και μικρογραφία αυτής της λογικής.
Να θέλεις να είσαι ο πρώτος και να θέλεις "να τους δείξεις". Πού και πότε; Σε όλα. Και πάνω απ' όλα να καταφέρεις να πιστέψεις ότι τα μάταια και ασήμαντα, είναι μεγάλης σημασίας.
Γιατί αν συνειδητοποιήσεις πως τα σοβαρα προβλήματα είναι άλλα, αν τολμήσεις και κοιτάξεις έξω από το μικρόκοσμο που έφτιαξες με βάση τα πρότυπα που σου προβλήθηκαν...τότε είσαι πρόβλημα...
Όχι μόνο θα απέχεις από αυτά που έφτιαξαν για να σε χειραγωγούν και να σε ελέγχουν, αλλά ακόμα περισσότερο θα παλέψεις να τ' αλλάξεις...

Οπότε συνεχισε...έτσι μας αρέσεις, έτσι μας κάνεις, έτσι είσαι αυτό που θέλουμε...κι αυτό που θέλουμε εμείς, είναι αυτό που πρέπει να θεωρείς ως το πιο σημαντικό για εσένα...

ΚΥΤΤΑΡΟ LIVE 18/05/09

2009-05-04T19:41:00.005+03:00

one hour before the trip, τεφλόν τη Δευτέρα 18 Μαΐου στο Κύτταρο Live.

Οι one hour before the trip και οι τεφλόν (ή οι τεφλόν και οι one hour before the trip) παρουσιάζουν το υλικό τους σε μια κοινή εμφάνιση. Κινούμενοι στον ευρύτερο χώρο του rock και του post rock συναντιούνται στη σκηνή του "Κύτταρο Live" για πρώτη φορά.

one hour before the trip (www.myspcace.com/ohbtt)
To post rock συγκρότημα θα παρουσιάσει ζωντανά το οπτικοακουστικό του υλικό.

τεφλόν (www.myspace.com/teflonathens)
[Teflon Ο σιωπηλός δολοφόνος
Δεν κάνει κανέναν ήχο και δεν έχει καμία μυρωδιά. Παρόλα αυτά το polytetraflouethylene (αναθυμιάσεις από τη θέρμανση του Teflon) είναι θανατηφόρο για τα πουλιά σας.

(By Joanie Doss - The Amazing Amazons / Μετάφραση: Petbirds.gr
http://petbirds.gr/general/p2_articleid/74)]

Η πρώτη "μεγάλου μήκους" συναυλία του συγκροτήματος το οποίο βγαίνει από το υπόγειο για να βυθιστεί στους ήχους του πορν ποστ ποπ πάνκ.

Δευτέρα 18 Μαΐου 2009, ώρα 21:30
τιμή εισιτηρίου: 8 ευρώ
Κύτταρο Live, Ηπείρου 48 & Αχαρνών, τηλ. 2108224134
www.kyttarolive.gr

21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ ... ΜΟΝΟ ΤΟΥ 1967;

2009-04-21T22:34:00.004+03:00

42 χρόνια μετά...

Τότε που οι εξωγήινοι κατέβηκαν στη Γη...σε συνθήκες ομαλότητας κιόλας...
Ή μήπως όχι;

Αυτή η τόσο ελεύθερη χώρα επέτρεψε μια δικτατορία...
Γνωρίζουμε πολύ καλά σ' αυτόν τον τόπο...έχουμε την τεχνογωσία...
Διαχρονικά γνωρίζουμε από εξορίες, βασανιστήρια και αυταρχισμό...
Το ίδιο το πολιτικό σύστημα, οι ίδιοι οι άνθρωποι επέτρεψαν ένα στρατιωτικό πραξικόπημα...

Ποιός μας φταίει τελικά...
Είμαστε άμοιροι ευθυνών για όσα ζούμε; Είμαστε όλοι υπεύθυνοι...πάντα αυτό δε συμβαίνει εξάλλου στη ζωή μας; Γι' αυτά που κάνεις σ' εμένα, έχω συμβάλλει κι εγώ...για όλα...
Είτε ενεργητικά, είτε παθητικά...είτε γιατί ήσουν δοσίλογος κι ασφαλίτης, είτε γιατί δεν έκανες τίποτα για να αποτρέψεις μια κατάσταση...
Μόνος του εκλέγεται ο Ψωμιάδης; Ένα αόρατο χέρι "επάνδρωσε" τα ξερονήσια; Εμείς δεν αφήνουμε ελεύθερους τους εγκληματίες παπάδες; Εμείς δεν είμαστε η διαφθορά; Το βόλεμα και οι πελατειακές σχέσεις δικό μας δημιούργημα δεν είναι; Ποιός δίνει φακελάκια;

Και ξαφνικά σήμερα...όλοι μιλούν για τη μαύρη σελίδα της ιστορίας μας.
Για το πόσο πολύ απεχθάνονται την επταετία...
Όλοι όμως; Δε μ' έπεισες...Πώς γίνεται;
Άνθρωποι δεν επέβαλαν μια δικτατορία; Άνθρωποι δεν είχαν εκτελεστικά καθήκοντα;
Πολιτικάντηδες γραβατάνθρωποι, πρωταγωνιστές του τότε, που ενσαρκώνουν το "Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια" στο σήμερα, με δημοκρατικό προσωπείο σε σικέ επετειακές δηλώσεις...

Να τη χέσω τη δημοκρατία τους...Το θυμάσαι το "χούντα δε θυμάμαι, μα ούτε ελευθερία"; Αυτό ακριβώς.
Και σήμερα "εδώ στην άσχημη πόλη, που απ' την ανάγκη κρατιέται, ένας λαός ρημαγμένος, μετάλια ντόπας ζητάει, ολυμπιάδες".

Τους έχω βαρεθεί...
Εκείνη τη στιγμή που αναλογίζεσαι το ζήτημα των ευθυνών, μάλλον καταλαβαίνεις πως το μόνο που σε σώζει, αυτό που μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά...αυτό που κάνει τη θέση μας διαφορετική είναι τί δρόμους ακολουθούμε...
Όχι στα λόγια, μόνο στις σκέψεις και στις πράξεις. Μπορεί να μην τα βλέπεις κάποια πράγματα, αλλά αυτά είναι τα σπουδαία. Τ(ο)α μέσα μας.

Κάποιοι λένε ακόμα για δρόμους κι έργα που έγιναν και τάξη και ασφάλεια. Για άρρωστες παραδόσεις και θρησκείες.
Κι από την άλλη, οι άλλοι...αυτοί που σήμερα μπορεί να μην έχουν βήμα γιατί ο ηρωισμός τους και η αλήθεια τους, η ιδεολογία και τα "πιστεύω" τους είναι πασέ και γραφικά. Έχασαν αίμα, βασανίστηκαν...

Σήμερα δε βλέπεις λογοκρισία και χαφιέδες; Σύμβολα πουλιά κι εξουσιαστικά; Την αισθητική της χούντας δεν τη βλέπεις πουθενά;

Αλλά, κρίμα για σένα...
Πάντα κάποιοι θα το παλεύουν...θα λένε πράγματα δυνατά κι αληθινά...
"Δε μας έχετε ψήσει όλους, ούτε είμαστε τα πρόβατά σας"...

ΤΟ POST MEDIA ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ

2009-04-09T15:31:00.004+03:00

Χθες το απόγευμα, βρεθήκαμε με το Γαβριήλ στο Booze Cooperativa, όπου έγινε η παρουσίαση του Post Media.
Πρόκειται για ένα καινούργιο περιοδικό, που όπως αυτοσυστήνεται "επιχειρεί να κάνει πράξη μια πραγματικά ανεξάρτητη δημοσιογραφία".
Σημειωτέον, είναι το μόνο περιοδικό στην ελληνική αγορά χωρίς διαφημίσεις.

Στην παρουσίαση - συζήτηση, ομιλητές ήταν δύο εκ των συντελεστών του περιοδικού, ο Μανώλης Ανδριωτάκης και ο Θανάσης Αντωνίου καθώς και ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης.

Ξέρεις, ο πρόσφατα απολυμένος. Έκλεισαν βεβιασμένα το "Κουτί της Πανδώρας".

-Καλά τώρα εκπομπή ήταν αυτή; θα μου πεις εσύ!
-Μα ποιος βλέπει τέτοια πράγματα; Δεν μπορώ, μου βγάζει μια μιζέρια. Αφού μια χαρά είναι όλα, μωρέ...!

Δε θέλει να βλέπει τέτοια πράγματα ο κόσμος...
Έτσι δε λένε και οι γραβατο-γιαπο-καναλάνθρωποι...Αυτοί ξέρουν(!)...
Η αυθεντία της lifestyle μαλακίας και η παράδοση άνευ όρων του "ότι μου δώσουν, μου αρκεί" τηλεθεατή.

Θα σταθώ σε μια κουβέντα του Κώστα Βαξεβάνη, που θεωρώ εξαιρετική...
Σε κάποιο σημείο της ομιλίας του, υπερασπιζόμενος τη δημοσιογραφία με άποψη, ανέφερε πως "αντικειμενικότητα, είναι για μένα, το μέτρο της ευπρέπειας του υποκειμενισμού μας"...

Τί έπαθες τώρα; Γιατι κόλλησες; Μήπως σε είχαν πείσει κι εσένα;
Α, ναι...αφού μεγάλωσες κι έμαθες πως ο δημοσιογράφος υπερασπίζεται την αντικειμενικότητα...
Αυτό δε διαταμπανίζουν και τα "σοβαρά" Μέσα; Ότι κρατούν ίσες αποστάσεις;
Κι ότι σου πει η τηλεόραση το τρως αμάσητο...
Σκέφτηκες ποτέ τι γίνεται στο διαφημιστικό διάλειμμα των "σοβαρών" εκπομπών που παρακολουθείς; Σκέφτηκες ποτέ ότι μπορεί και να λένε τα νέα τους οι κομματικοί φίλοι από παλιά; Οι κολλητοί; Απλα τώρα ο ένας έγινε πολιτικός και ο άλλος δημοσιογράφος και μόλις βγουν στον αέρα, στημένες ερωτήσεις και "δε σε ξέρω, δε με ξέρεις".
Ή μήπως δεν τα σκέφτηκες ποτέ όλα αυτά, γιατί πολύ απλά το διαφημιστικό διάλειμμα είναι η μοναδική σου ευκαιρία για να σηκωθείς βιαστικά και αγχωμένα από τον καναπέ, να τρέξεις να προλάβεις να κάνεις κάτι και να επιστρέψεις γρήγορα - γρήγορα στη λανθάνουσα και επικίνδυνη προπαγάνδα...

Πού την είδες την αντικειμενικότητα στη ζωή σου;
Πουθενά...

Απλά τους βολεύει να σε πείσουν, για να μάθεις να μην παίρνεις θέση...
Άβουλος, είσαι πιο συμπαθής και πιο "σφουγγάρι"...
Φοβάσαι να πάρεις θέση, για να υποστηρίξεις το προφίλ του ανοιχτού και δημοκρατικού...

Εντάξει, είπαμε όχι παρωπίδες, αλλά θέση όλοι παίρνουμε...
Η ζωή μας, η στάση μας...είναι θέση...και μάλιστα πολιτική...
Όπως όλα εξάλλου...

Πολύ φοβάμαι, ότι με βάση την πορεία των Μέσων στην Ελλάδα θα σε χρησιμοποιήσουν για να "κόψουν" κι άλλες εκπομπές. Εκπομπές που βγάζουν μια αλήθεια...
Διαφορετική και έξω από την -όσο την ελέγχουν και τους βολεύει- δήθεν πολυφωνία τους...
Γι' αυτό σου λέω...
Σταμάτα να γίνεσαι, νούμερο...

ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΑΠΙΛΑ ΑΚΟΜΑ...

2009-04-01T16:11:00.003+03:00

Την Τετάρτη 18 Μαρτίου 2009 βρέθηκε νεκρή στην καμπίνα ενός καραβιού, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, η 41χρονη κρατούμενη Κατερίνα Γκουλιώνη. Βρέθηκε νεκρή κατά τη διάρκεια μεταγωγής της, στις φυλακές της Κρήτης. Οπως κατήγγειλε η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, βρέθηκε δεμένη και με αίματα στο πρόσωπο της.

Φυσικά και όπως ήταν αναμενόμενο για το γαμώΕλλαδιστάν, δόθηκε ελάχιστη έκταση.

Ψάχνοντας στο Internet για να βγάλω μια άκρη και να καταλάβω τί γίνεται με το συγκεκριμένο θέμα, νιώθω για ακόμα μια φορά αηδία για όλο αυτό που μας περιβάλλει.
Αυτό το σίχαμα που ζούμε...Αυτό το τέρας...

Εγώ προσωπικά δεν έχω να πω κάτι καινούργιο...Σας συνιστώ να διαβάσετε και να σχηματίσει ο καθένας την άποψή του...Μέσα από μαρτυρίες των ίδιων των πρωταγωνιστών...Των πρωταγωνιστών - Ηρώων- όλων αυτών των ανθρώπων που βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα...Αυτών που παλεύουν κάθε μέρα...Για την αξιοπρέπειά τους, για τη ζωή και τα δικαιώματά τους...

Η Κατερίνα Γκουλιώνη είχε πρωτοστατήσει στις κινητοποιήσεις για την βελτίωση των συνθηκών κράτησης των φυλακισμένων. Είχε παλέψει για να καταργηθεί...Η ΚΟΛΠΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ που εφαρμόζεται στις γυναικείες φυλακές...

Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω...
Μπείτε και διαβάστε εδώ ...
Τα συμπεράσματα δικά σας...

Υ.Γ. Μακάρι να δημιουργούνται συνεχώς Πρωτοβουλίες με δράση και στάση όπως της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων...

EARTH HOUR'S EVE

2009-03-30T16:30:00.003+03:00

Εγώ φταίω τώρα; Τί να κάνω, πες μου;
Έχω άδικο, να κοροιδεύω και να γελάω με όλη αυτή την -και καλά- πράσινη υστερία;;;

Δεν πρόκειται να αναφέρω κάτι καινούργιο...Το αυτονόητο, μόνο...

Αφορμή ήταν αυτή η πανέξυπνη και τρομερή πράξη αντίστασης και διαμαρτυρίας...του Σαββάτου που μας πέρασε...αυτή η παγκόσμια -και πολυ must, χαχαχα!!!- πράξη...

Η Ώρα της Γης (http://www.earthhour.org/home/)
1000 πόλεις νομίζω, κλείνουν για 60 λεπτά τα φώτα, και...

Ποιος το σκέφτηκε...

Εδώ και χρόνια έχει γίνει πολύ της μόδας η οικολογική συνείδηση...Και καποιοι βγάζουν τρελά λεφτά από αυτό...Γιατί αν δεν είχε λεφτά, όλα τα ΜΜΕ, οι βιομηχανίες κτλ, δεν υπήρχε περίπτωση να ασχοληθούν...

Ξαφνικά καταλάβαμε ότι κάτι τρέχει στον πλανήτη...Ναι, αυτό είναι σημαντικό και μπράβο...
Ό,τι μπορεί να κάνει ο καθένας για να γίνει λιγότερο προκλητικός και σπάταλος...
Αλλά μέχρι ενός σημείου...Μας έχουν τρελάνει με την ατομική πρωτοβουλία και την ατομική ευθύνη...

Την ώρα που οι ΗΠΑ δεν έχουν υπογράψει τη Συνθήκη του Κιότο και μαζί με άλλες 5 χώρες έχουν ρημάξει τον Αρκτικό, θα σώσουμε τον πλανήτη κλείνοντας τα φώτα;;;
Είναι καθαρά ζήτημα, μετακίνησης των ευθυνών και αποπροσανατολισμού...

Και από την άλλη έχει λίγο χαζέψει ο κόσμος...Είναι δυνατόν να πιστεύει ότι μπορεί καταφέρει κάτι κλείνοντας τα φώτα; Το τραγικό είναι ότι πολλοί, έτσι νιώθουν πως συμμετέχουν σε μια συλλογικότητα...Σπουδαία...

Το κορυφαίο εν τω μεταξύ είναι ότι, απ' όσο φαντάζομαι, πολλοί μάλλον έκλεισαν τα φώτα και έβλεπαν από την τηλεόραση και χάζευαν σα χαζοχαρούμενα αμερικανάκια το Earth Hour Eve. Ουάου...κοίτα τί καταφέραμε...
Σιγά ρε παιδιά...

Ο πλανήτης και η περιβαλλοντική συνείδηση είναι ζήτημα σοβαρό...
Ας κάνουμε ο καθένας ότι μπορεί και ας αφήσουμε αυτές τις φανφάρες...

Το να βγουν στο δρόμο πλήθος ανθρώπων από 1000 πόλεις και να διεκδικήσουν ενεργητικά κάτι...είναι μεγάλη μαγκιά...
Το να κλείσουν τα φώτα...είναι κάτι κλειστοφοβικό, μίζερο, παθητικό και σίγουρα κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει τις κοινωνικές δομές...

Υ.Γ. Στις 17:00 σήμερα, στο πάρκο Ναυαρίνου & Ζωοδόχου Πηγής. Συγκέντρωση και πορεία από "πάρκα" και οργανώσεις κατοίκων. Κάθε μέρα γίνεται καλύτερο...Αυτές είναι πρωτοβουλίες...Άνθρωποι χαρούμενοι, άνθρωποι ζωντανοί...

Ο ΕΥΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ...

2009-03-25T03:18:00.005+02:00

Μερικές φορές νομίζω ότι χάνεσαι, μπερδεύεσαι και ξεγελιέσαι...
Είναι δυνατόν να σε πείθουν τόσο εύκολα;

Αφού τελείωσαν οι Πρωταγωνιστές του Περάματος, έκανα zapping και σταμάτησα για λίγο σε μια διαχρονική τηλε-κατάντια...Ξέρεις τώρα, ΟΛΑ, Θέμος...
Κι ενώ περίμενα να δω την αναμενόμενη βλακεία της εν λόγω εκπομπής, ξαφνικά βλέπω κάτι πολύ δήθεν βιντεάκια και κάτι Super από κάτω...κατά του ιδιώνυμου της κουκούλας και της καταστολής από μέρους της αστυνομίας...εικόνες από πορείες, κτλ...

Απο ποιόν, ΟΛΑ αυτά;
Από κάποιον που κανονικά έπρεπε να έιναι μέσα; Από κάποιον που έχει κάνει και με το νόμο την τηλεόραση, τσόντα; Την πιο σεξιστική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης;
Πες μου ειλικρινά ένα λόγο για να πειστώ για την αγνότητα των προθέσεών του...

Δεν πρόκειται...
Κάτι τέτοιοι τύποι δεν έχουν κανένα λόγο να ενδιαφέρονται για τόσο απλά ζητήματα...το μυαλό τους είναι είτε σε κομπίνες είτε κάποια εκατοστά κάτω από το λαιμό της εκάστοτε κοπέλας που προωθούν.
Γι' αυτό σου λέω...μη σε μπερδεύουν τέτοια πράγματα...

Το να βλέπεις βιντεάκια αντίστασης από μια τέτοια εκπομπή είναι η ίδια αναλογία...με εκείνον τον τραγικό τύπο που θέλησε να έχει λεφτά, δεν τα κατάφερε και γι΄ αυτό έχει κόμπλεξ...έχει πάρει τρία καταναλωτικά δάνεια και χρωστάει τον κώλο του στις τράπεζες, ψηφίζει ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ (ξέρεις, ΠΑΟ ή Θρύλο), του φταίνε οι μετανάστες που του πήραν τις δουλειές, κατηγορεί τα πάντα από τον καναπέ του στις 20:00...

Όταν αυτός λοιπόν, ο τύπος με τον ελάχιστό βαθμό συνείδησης, αυτός ο χειραγωγούμενος και φοβισμένος ανθρωπάκος "που συνηθίζει σε κάθε βρωμιά, αρκεί να έχει γεμάτο το ντορβά..." βρεθεί στο κέντρο της Αθήνας και δει μια διαδήλωση, μια τράπεζα να καίγεται...είναι πολλές φορές πιθανό να δηλώσει την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή του...
Μη σε ξεγελά όμως...Μόλις γυρίσει σπίτι του, κάτσει ευλαβικά μπροστά στο χαζοκούτι και πάρει γραμμή από τα κραταιά Μέσα...τότε αυτομάτως θα φανερωθεί η ανωριμότητά του...
Αυτή που τον κάνει να θέλει να είναι στο πλευρό των νέων για να εξιλεωθεί για την κατάντια της δικής του νεότητας...
Αυτή που τον κάνει ασυνεπή απέναντι στις οικογενειακές του υποχρεώσεις...
Αυτή που τον οδηγεί στο να βλέπει μπάλα, βρίζοντας, μαζί με το γιο του για να έρθει πιο κοντά του και να συμφιλιωθεί με τις τύψεις του...
Αυτή που τον έκανε τόσο υποταγμένο...
Αυτή που τον κάνει, να βρίζει τελικά αυτούς που υπερασπιζόταν το μεσημέρι...

Είναι ο κλασικός και μέσος σύχρονος μικροαστός, που "επαναστάσεις στα όνειρά του αναζητεί"...
Αυτός που στοχοποιεί ο φίλος μου ο Γαβριήλ (οι αναγνώστες του, ξέρετε πως τον αποκαλεί...)

Γι' αυτό σου λέω...μην τον πιστεύεις αυτόν...είναι ψεύτικος και ευκαιριακός...
Όπως και τέτοιου είδους τύποι και εκπομπές...
Ο Θέμος, ο ασυμβίβαστος...που αμφισβητεί...
Ο συμβιβασμένος απολιτίκ 50αρης που βαρέθηκε το γάμο του, ξεγράφει τη ζωή του και νεανίζει στο πλευρό αυτών που -και καλά- θα ήθελε να είναι...

Μη σε ξεγελάνε...
Αφού μαζί το μάθαμε...μαζί το ακούσαμε το πιστεύουμε και θα το πιστεύουμε...
(Μόνο)...στο Δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις...

ΜΙΑ ΠΡΙΓΚΗΠΕΣΣΑ ΣΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ

2009-03-24T14:27:00.006+02:00

Tην προηγουμενη εβδομαδα, συγκεκριμένα την προηγούμενη Δευτέρα διάβαζα τον Old Boy και μία εκ των πληροφοριών του, με "τάραξε".

Ο λαϊκός βάρδος(...) Βασίλης Καρράς, κυκλοφόρησε τον καινούργιο του δίσκο με γενικό τίτλο "Όπως παλιά".
Αμέσως θυμήθηκα αυτό το ηρωικό σύνθημα...Όπως παλιά, ΗΡΑ έτσι απλά...
Αλλά καμία σχέση, δυστυχώς...

Στο συγκεκριμένο δίσκο λοιπόν, υπάρχουν μόνο διασκευές και ένα καινούργιο τραγούδι.
Με λίγα λόγια και για να καταλαβαινόμαστε, οι διασκευές αφορούν τραγούδια που κινούνται σε αυτό το χώρο που κάποιοι αποκαλούν ως έντεχνο (δεν πρόκειται να καταλάβω με τίποτα, αυτήν την ηλίθια ανάγκη των ανθρώπων, να ταξινομούν αυστηρά και με τόσο ανεπιτυχείς όρους, τη μουσική. Δε βαριέσαι...αυτό το συζητάμε άλλη φορά...).

Πού είχαμε μείνει; Α, ναι...και τώρα θα σου αποκαλύψω κάτι που στην αρχή είπα θα το αντιμετωπίσω με θετική διάθεση αλλά δεν τα κατάφερα...Άκουσα λοιπόν, την Πριγκηπέσσα και το Τσιγάρο ατέλειωτο του Μάλαμα, το Κάτι μου κρύβεις και τη Φωτοβολίδα του Περίδη και το Απόψε Σιωπηλοί του Παπάζογλου. Τόσο άντεξα...

Ρε γαμώτο...είναι αλήθεια τραγικό το αποτέλεσμα...Σοκαριστικά κιτς...

Εντάξει, η αλήθεια είναι πως η μουσική και η τέχνη γενικότερα, έχει άπειρες αναγνώσεις. Αυτό είναι δεδομένο και ειλικρινά το πιστεύω. Ούτε χρησιμοποιώ αφελή επιχειρήματα που τονίζουν την έννοια της αυθεντίας και του "δεν το ακουμπάμε".

Όμως εδώ τα πράγματα, είναι διαφορετικά. Και είναι μάλλον το τελευταίο παράδειγμα της βλαχομπαρόκ και σκυλάδικης νεοελληνικής αισθητικής. Που ανακατεύει με τρόπο αθλιότατο, τα πάντα.
Ηλεκτρικές κιθάρες με πολλά πρίμα να "κόβουν" συνεχώς ένα ατέλειωτο τσιφτετελοζεϊμπέκικο...Πληκτροφόρα που μεταμορφώνονται σε όλων των ειδών τα πνευστά...Ερμηνείες γεμάτες με ποζεράδικα ανατολίτικα γυρίσματα, ενώ η καινοτομία πια είναι η beatοποίηση της καψούρας.

Με αυτό το συνδυασμό, είναι δεδομένο πως το αποτέλεσμα είναι "σίγουρη επιτυχία".
Τραγούδια χεράτα, πολύ πόνος και φυσικά το λουλούδι φεύγει με περισσότερη δύναμη...

Δεν είμαι της άποψης ότι πρέπει να περιχακαρακώνεται η δημιουργία σε ένα κλειστό και μυημένο κοινό.
Η δημιουργία είναι ιδιοκτησία όλων μας, από τη στιγμή που "φεύγει" από το δημιουργό της.

Παρόλα αυτά, αυτό που έχει σημασία για μένα, είναι κάτι σαν άγραφος νόμος.
Δεν είναι γραμμένο πουθενά, αλλά πρέπει να το έχεις υπόψη σου πάντα.
Το πιο σημαντικό είναι, να αντιμετωπίζεις την τέχνη αλλά και γενικά κάθε ανθρώπινη και κοινωνική δραστηριότητα, με σεβασμό...Όχι φοβο, στο ξαναλέω, σεβασμό...
Τί να κάνουμε ρε πούστη μου...δεν μπορούμε να τα αντιμετωπίζουμε όλα αναίμακτα, και να λέμε τι έγινε;

Εξαιτίας αυτού του μαλακισμένου νεοελληνικού νεοπλουτισμού, αυτής της ατέλειωτης μαλακίας που καταστρέφει την αισθητική, που ποτίζει με βλακεία, σαπίλα και καθοδηγεί τους ανθρώπους στην καψούρα και στο lifestyle...εξαιτίας αυτού φτάσαμε εδώ...
Αυτός ο μαλακισμένος νεοελληνικός νεοπλουτισμός έφτιαξε μια δήθεν ελεύθερη και προοδευτική κοινωνία στην οποία...
...κοριτσάκια πηδιούνται από τα 13 τους (όχι λόγω της σεξουαλικής απελευθέρωσης) και στα 18 παντρεύονται (αφού έχουν άρραβωνιαστεί πρώτα - μη τα ισοπεδώσουμε όλα...θα χάσουμε τις παραδόσεις μας;;;)
...αγοράκια γίνονται μπάτσοι για να έχουν μια σταθερή δουλίτσα και βγάζουν την καταπίεση που έχουν φάει όλη τους τη ζωή ή εν ώρα υπηρεσίας (στις πόρνες, τους μετανάστες, τους ναρκωμανείς) ή γυρνώντας στο μίζερο σπιτάκι τους στα παιδιά και στη γυναίκα τους...

Αυτός ο μαλακισμένος νεοελληνικός νεοπλουτισμός κατέστρεψε τα πάντα...Και ακόμα και σήμερα δημιουργεί σεμνότυφους ανθρώπους που αποκαλούν την πεθερά ως "μαμά". Δημιούργησε τη "μετα-επαρχία του '50"...Ανθρώπους φοβισμένους που δεν ξεσπάνε, που δεν χαίρονται...που είναι μόνοι...Γι' αυτό και τα χεράτα τραγούδια...είναι η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα και η επανάσταση του σκυλάδικου...

Μάλλον θα στενοχωρηθώ όταν μάθω, ότι "παίζεται" η Πριγηπέσσα(Club Mix) σε κάποιο μαγαζί της παραλιακής...Αλλά τι να κάνεις; Δεν μπορείς να το ελέγξεις αυτό και να σου πω την αλήθεια, δεν έχει και νόημα...
Αφού ξέρω πολύ καλά πως είναι μετρημένες οι μέρες τους...
Σιγά - σιγά θα ξυπνήσουν και αυτοί που δεν το περίμεναν...
Μήπως θυμάσαι τι έκανε στο "Βιετνάμ" ο Αρμένης...;

FIGHTING RACISM...

2009-03-21T16:30:00.008+02:00

ΤΡΙΤΗ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

2009-03-19T00:39:00.002+02:00

Αφορμή για να αλλάξει η θεματολογία, ήταν το βράδυ της Τρίτης...

Γενικώς, στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού οι γυναίκες με έχουν συγκινήσει πολύ λιγότερο αναλογικά με τους άντρες τραγουδιστές.
Αυτό βέβαια, δε σημαίνει ότι δεν έχω εισπράξει πολύ δυνατές στιγμές από ορισμένες...
Δεν είναι και "για να πλένουν πιάτα", που λέει, χαριτολογώντας, μια φίλη μου...

Φέτος, εμφανίζονται στη μουσική σκηνή ΜΕΤΡΟ (Δευτέρα - Τρίτη) η Τάνια Τσανακλίδου και η Μάρθα Φριντζήλα. Χάρηκα πάρα πολύ μόλις το έμαθα...είναι βλέπεις μέσα στις "ορισμένες"...
Μαζί τους δύο εξαιρετικοί μουσικοί, ο πιανίστας Τάκης Φαραζής και ο ακορντεονίστας Παναγιώτης Τσεβάς.

Μια άκρως ενδιαφέρουσα μουσική προσέγγιση σε ένα ρεπερτόριο που ανακατεύει είδη και εποχές. Χατζηχρήστος, Λοϊζος, Λάγιος, Θεοδωράκης, Χειμερινοί Κολυμβητές, Χατζιδάκις, Ξαρχάκος, Edith Piaf, Κραουνάκης και παραδοσιακές μέλωδίες από όλο τον κόσμο συνυπάρχουν αρμονικά στο πρόγραμμα.

Όσο για τις δύο ερμηνεύτριες...είναι σε εκπληκτική "φόρμα"...!!!Με δύναμη, ενέργεια και λυρισμό παρουσιάζουν τη δική τους θέση για τα πράγματα...
Ήταν από εκείνες τις φορές που νιώθεις πραγματική συγκίνηση...

Σίγουρα μέσα στις δυνατές στιγμές τις βραδιάς, ήταν όταν η Τάνια Τσανακλίδου ερμήνευσε το "Καίγομαι καίγομαι" από το Ρεμπέτικο...Όσο για τη Μάρθα Φριντζήλα, μάλλον πρέπει να το πάρω απόφαση πως κάθε φορά που τη βλέπω, "θα παθαίνω πλάκα"...

Τόσο δυνατά, τοσο επίκαιρα τραγούδια ερμηνευμένα με σεβασμό και άποψη...

Και μη μου πεις ότι δεν κατάλαβες...ξέρεις πολύ καλά τί κυνηγάνε πραγματικά "τα παιδιά κάτω στον κάμπο"...

Υ.Γ. Ο Εξάντας απόψε, έδωσε και πάλι το στίγμα του. Ήταν τέλειο, το νέο ντοκιμαντέρ με τίτλο "ZERU ZERU ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ". Δυστυχώς όμως, στο Ελλαδιστάν επικρατεί μια άλλη άποψη για τη δημοσιογραφία. Αν δε φαίνεται η φάτσα σου κάθε μέρα στις 20:00 κι αν δεν είσαι και λίγο λαϊκιστής...τότε ασ' το. Είναι αήττητοι οι ηλίθιοι, βλέπεις...

ΘΑ ΠΗΞΟΥΜΕ ΣΤΟ "ΠΡΑΣΙΝΟ"

2009-03-16T21:24:00.002+02:00

Μέτρα για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας (και καλά..) και των "προβλημάτων" στο κέντρο της Αθήνας, αναμένονται μέσα στην εβδομάδα. Όπως έχει ήδη προαναγείλει ο αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών, Χρήστος Μαρκογιαννάκης, πρόκειται να συσταθεί ένας οργανισμός από σούπερ - Ράμπο διότι σήμερα το κέντρο της Αθήνας δεν έχει σημαντική παρουσία αστυνομικών δυνάμεων. Επίσης, όπως όλα δείχνουν η Ελληνική Αστυνομία (HELL-ΑS) πρόκειται να αλλάξει και στάση, καθώς θα γίνει πιο επιθετική...

Την ίδια στιγμή, σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων απόψε, γνωστός και "μεγάλος" δημοσιογράφος δήλωσε πως "έχουμε πρόβλημα αστυνόμευσης. Χρειάζεται περισσότερη αστυνόμευση με ότι αυτό προϋποθέτει"...

Μάλλον, τελικά είμαστε λίγοι όσοι κυκλοφορούμε στο κέντρο της Αθήνας...Πόσο παραπάνω...;Και για ποιο λόγο...; Αν περπατήσει κανείς από την πλατεία Κάνιγγος μέχρι το Σύνταγμα και από τη Σταδίου μέχρι το Μοναστηράκι θα καταλάβει πως από "πράσινο" όλο τίποτα...Παντού διμοιρίες των ΜΑΤ, χωρίς κανένα λόγο...Κλούβες "κόβουν" τις λεωφορειολωρίδες, ακίνητοι αστυνομικοί στέκονται σε κάθε φανάρι...
Μήπως είναι τα μνημεία του νεοελληνικού μας πολιτισμού και δεν το έχουμε καταλάβει;

Κι όσο για την πιο επιθετική στάση...τί να πω; Αυτό πραγματικά είναι ότι πιο άκαιρο έχω ακούσει...
Η κρατική καταστολή σε όλο της το μεγαλείο...

Η Πολιτεία δε νοιάστηκε ποτέ πραγματικά για τη μείωση της εγκληματικότητας...το αντίθετο μάλιστα...μια χαρά τη βολεύει...Ξαφνικά ενδιαφέρθηκε για το τί συμβαίνει στην πλατεία Θεάτρου, στην Πλατεία Βάθη...;Μας δουλεύουν κανονικά...
Την ενδιαφέρει να προστατέψει τους εμπόρους και να μειωθούν οι επιθέσεις βίας στο κέντρο της Αθήνας...γι΄ αυτό, αυξάνει την καταστολή και την αστυνομοκρατία...
Είναι τόσο δύσκολο να σκεφτεί κάποιος ένα επιχειρησιακό σχέδιο σαν κι αυτό, μόνο τα αντίθετα αποτελέσματα μπορεί να έχει;
Κινήσεις εντυπωσιασμού με αποδέκτη το μέσο φοβισμένο μικροαστό...

Αλλά, μην ξεχνιόμαστε το "πράσινο" το αγαπάει η Πολιτεία...Κόβει δέντρα στην Πατησίων και τα αντικαθιστά αμέσως γεμίζοντας την περιοχή, με διμοιρίες...
Στο κέντρο της Αθήνας, που αγαπούν τόσο πολύ, θα κωλώσουν...;

ΤΟ ΟΠΙΟ ΚΑΙ Η ΣΥΡΙΓΓΑ

2009-03-14T17:37:00.003+02:00

Στις αρχές της εβδομάδας που διανύουμε, κατέθεσαν δύο μοναχοί εις βάρος του ηγούμενου της Μονής Αγίας Σκέπης στην Κερατέα. Ο ιερέας κατηγορείται για ασέλγεια εις βάρος 17 (μέχρι στιγμής) ανήλικων μοναχών που διατηρούσαν πνευματική σχέση μαζί του από το 1988 έως το 2007.

Η εισαγγελέας Ελένη Ράϊκου μάλιστα, έδωσε εντολή για την αποκάλυψη του ονόματος του κατηγορούμενου καθώς με βάση την ισχύουσα Διάταξη, προβλέπεται η δημοσιοποίηση των ονομάτων δραστών ιδιαιετέρως ειδεχθών εγκλημάτων. Κάτι βέβαια, που δεν προβλέπεται για τα Μέσα Ενημέρωσης (άρθρο 2, Ν. 2472/1997)...αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα...

Την Πέμπτη 12/3, ο κατηγορούμενος για ασέλγεια εις βάρος ανηλίκων κατ' αξακολούθηση, απολογήθηκε ενώπιον του δικαστηρίου το οποίο τελικά αποφάσισε την προφυλακισή του. Παρόντα ήταν και 150 πιστά του καντηλέρια, ενώ σύμφωνα με το συνήγορο υπεράσπισης ο κατηγορούμενος αρνήθηκε (φυσικά...) όσα του προσάπτονται και τα απέδωσε σε σκευωρία και υπερβολή.

Η συγκεκριμένη είδηση δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον λόγω των νέων στοιχείων που φέρνει στην επιφάνεια. Αυτό που είναι σημαντικό, είναι πως αποτελεί μια ακόμα περίπτωση που αναδεικνύει τη σαπίλα στους κόλπους της Εκκλησίας.
Δεν είναι ο πρώτος ιερέας που βίαζε παιδάκια και το τραγικότερο είνα πως δεν πρόκειται να είναι ο τελευταίος.
Σεξουαλικές παρενοχλήσεις, οικονομικά σκάνδαλα, πολιτικά συμφέροντα είναι πια ένα μέρος του έργου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Γι' αυτό ακριβώς το λόγο...οι άνθρωποι οφείλουν να είναι κριτικοί και καχύποπτοι απέναντι στα πράγματα...Μακριά από θρησκοληψείες και υποταγή σε καθαγιασμένες αυθεντίες...

Γιατί αν "η Θρησκεία είναι το όπιο του λαού"...τότε η Εκκλησία είναι η "σύριγγα"...

ΕΝΑ - ΕΝΑ -ΔΥΟ...ΞΕΚΙΝΑΜΕ...

2009-03-11T00:45:00.002+02:00

Τα καταφέραμε λοιπόν. Ο Freequency είναι πραγματικότητα.
Στο μυαλό μας, βέβαια, βρίσκόταν εδώ και δυο χρόνια...

Μείναμε τρεις τελικά, για λίγο το "παγώσαμε" και εμείς, αλλά απ' ότι φαίνεται...δεν μπορούσαμε να αντισταθούμε στην ιδέα.
Γι' αυτό και ξεκινάμε...

Ο Freequency είναι η αναβίωση μιας εφηβείας. Αυτής της εφηβείας που καταλαβαίνεις ότι κάτι σπάει μέσα σου και πλέον τίποτα δεν είναι το ίδιο. Κι εκείνη τη στιγμή, γεμίζεις με πάθος για δημιουργία και ελευθερία.
Ο Freequency είμαστε εμείς. Τρεις τελείως διαφορετικοί τύποι -και με πολλά κοινά όμως, μη μπερδεύεσαι- που θέλησαν να ξεκινήσουν κάτι κοινό...Μια κοινότητα ανθρώπων που θέλουν να εκφραστούν "ελεύθερα"...
Και για μας ελευθερία, σημαίνει να παίζεις και να μιλάς με τις εμμονές σου, ανοιχτά.
Αυτά που αγαπάς, αυτά που σε θυμώνουν...Να λες την αλήθεια σου ελεύθερα, δηλαδή.

Από εκεί και πέρα...ήρθαν κι άλλοι σαν κι εμάς. Που γούσταραν και θέλησαν να πάρουν μέρος. Που έβαλαν κι εκείνοι στην άκρη τις αμέτρητες δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε και θα αντιμετωπίσουμε.Κι έτσι σε λίγο καιρό ξεκινάμε κι επισήμως, να λειτουργούμε.
Χωρίς τίτλους και ιεραρχίες...
Μόνο με τη μουσική μας, τη θέση μας και την αισθητική μας...